Urodził się w Warszawie, lecz jako dziecko wyjechał do Stanów. Jego rodzice to zasłużeni reprezentanci Polski: matka w szermierce, ojciec w skoku wzwyć. Aleksander Perka - bo o nim mowa - w swoim ostatnim sezonie na uniwersyteckich parkietach jest pierwszopiątkowym graczem Rice.

Aleksander Perka mierzy niewiele ponad 2 metry. Gra jako silny skrzydłowy, reprezentuje barwy uczelni Rice, grającej w konferencji USA. Z roku na rok robi ogromne postępy - obecnie gra średnio 23 minuty i notuje 7,8 punktu oraz 6,3 zbiórki.

Rafał Juć: Urodziłeś się w stolicy Polski, Warszawie, lecz jako dziecko wraz z rodzicami przeniosłeś się do Stanów Zjednoczonych. Czujesz się Amerykaninem czy Polakiem?

Aleksander Perka: Choć dorastałem w Stanach, to czułem się jakbym był nadal w Polsce. Najpierw nauczyłem mówić się po polsku i cały czas mam do czynienia z ojczystą kulturą. Jednak czuje się też częściowo Amerykaninem, ponieważ w USA spędziłem znaczną część mojego życia. Muszę przyznać, że czuje się i Polakiem i Amerykaninem, ale z powodu pochodzenia nie zapominam o mojej polskości.

Dlaczego Twoja rodzina zdecydowała się wyemigrować za ocean?

Urodziłem się z pewnym defektem, którego polscy lekarze nie byli wstanie zdiagnozować. W celu skutecznego wykrycia moich problemów rodzina zdecydowała się przenieść do Stanów. Rodzice stwierdzili także, że będzie to lepsze miejsce do życia.

Jak zacząłeś grać w koszykówkę?

Mój pierwszy kontakt z pomarańczową piłką miał miejsce w wieku ośmiu lat na jednym z podwórkowych boisk. Nie byłem zbyt dobry, ani nie posiadałem dużej wiedzy o tym sporcie, lecz bardzo mi się podobał. Dopiero w szóstej klasie, w wieku 13 lat zacząłem grać na poważnie, pod okiem trenerów z High School zacząłem brać udział w profesjonalnych treningach.

Twoja rodzina posiada ogromne sportowe tradycje. Twoi rodzice to wielokrotni reprezentanci Polski: mama, Delfina Perka uprawiała szermierkę, była medalistką mistrzostw świata i wzięła udział w Igrzyskach Olimpijskich, zaś ojciec, Włodzimierz Perka osiągał duże sukcesy w skoku wzwyż, ma na koncie wiele medali Mistrzostw Polski. Dlaczego nie poszedłeś śladem rodziców i nie jesteś szermierzem czy lekkoatletą?

Jako dzieciak zaczął uprawiać szermierkę, do której namawiała mnie moja mama, ale często wychodziłem na podwórko by pograć w koszykówkę. Do 16. roku życia łączyłem oba sporty, lecz wówczas przyszedł moment, kiedy trzeba było wybrać tylko jedną profesję, której trzeba się poświęcić. Szermierka pochłaniała mi naprawdę wiele czasu. Do tego zacząłem dużo rosnąć, co przeszkadzało w uprawianiu tego sportu. Tak postawiłem na koszykówkę.

Dlaczego zdecydowałeś się na przyjęcie stypendium z uczelni Rice? Miałeś inne propozycje?

Na początku skłaniałem się ku Air Force Academy w Kolorado, jednak sztab szkoleniowy nie chciał przyznać mi stypendium z powodów zdrowotnych, o których mówiłem wcześniej. Wówczas zgłosiło się do mnie wiele uczelni, m.in. Bucknell, Lehigh, Cornell czy właśnie Rice. Ostatecznie wybrałem ofertę z tego ostatniego uniwersytetu, ponieważ mieszkam w Houston i przeważyła możliwość zostania w rodzinnym mieście, dzięki czemu rodzice i przyjaciele mogą oglądać mnie w akcji. To także uniwersytet należący do czołówki w Stanach pod względem nauki, dzięki czemu po jego ukończeniu będę miał wiele możliwości.

Czy mógłbyś specjalnie dla czytelników CollegeHoops.pl powiedzieć coś o sobie: jakim typem gracza jesteś, opisać swój styl gry?

Trenerzy Rice ustawiają mnie jako silnego skrzydłowego, lecz bez problemów mogę grać także jako center oraz niski skrzydłowy. Grając pod koszem używam mojego atletyzmu i warunków fizycznych, kiedy tylko mam możliwość staram się kończyć akcje wsadem. Grając na obwodzie staram się rzucać z 4-5 metrów, ale często szukam też miejsca zza trzypunktową linią. W obronie próbuję korzystać z mojego doświadczenia (Perka jest seniorem - przyp. red.) Nie wszystko opiera się na sile, często trzeba skorzystać ze sprytu.

Rice Owls to jeden z najlepszych zespołów w konferencji USA. Twoja pozycja w drużynie z roku na rok rośnie. Jakie masz osobiste cele na sezon 2008-09, a także co przed rozgrywkami założyli trenerzy?

Naszym celem - jak co roku - jest awansowanie do posezonowych gier, czyli NCAA Tournamenetu bądź turnieju NIT. Moim osobistym celem jest granie w każdym meczu na 100% i pomaganie zespołowi tak bardzo, jak potrafię. Wiem, że każdy z graczy Owls ma podobne założenia i dzięki temu mamy większe szanse na odniesienie sukcesu.

Co planujesz po zakończeniu przygody z uniwersytecką ligą? Obecny sezon jest już Twoim ostatnim w NCAA. Zamierzasz grać profesjonalnie w koszykówkę w Europie, np. w Polsce?

Moim celem, a jednocześnie marzeniem jest profesjonalne granie w koszykówkę, niezależnie czy w Stanach, Europie czy jeszcze gdzieś indziej. Oczywiście nie wykluczam powrotu do Polski, bowiem mam tam wielu znajomych i rodzinę. Dzięki temu, że wciąż używam polskiego języka nie miałbym problemów z porozumiewaniem się. Jednak jeśli nie uda mi się zarabiać grą w koszykówkę na życie zamierzam ukończenie uczelni i podjęcie pracy.

Czy chciałbyś pójść śladem rodziców i również występować z orzełkiem na piersi?

Moim rodzice mieli możliwość reprezentowania Polski i to jest moim marzeniem. Granie dla ojczyzny i reprezentowanie jej na międzynarodowej arenie to największy zaszczyt, jaki może spotkań sportowca.

Znasz jakiś polskich koszykarzy czy polskie zespoły?

Wiem, że w NBA całkiem dobrze radzi sobie Marcin Gortat. Słyszałem także o Adamie Wójciku, wiem, że w barwach prestiżowej uczelni Duke gra Olek Czyż. Wielu polskich graczy wybiera drogę szkolenia się właśnie przez Stany - przyjeżdżają tutaj do szkół średnich, potem idą na uczelnie. Wiem także, że w mojej konferencji występuje dwóch Polaków: Tomasz Kwiatkowski gra dla SMU, a Jakub Kuśmieruk w barwach Central Floridy. Nie mogę doczekać się meczów przeciwko nim. Słyszałem też wiele dobrego na temat Prokomu Sopot, który odnosi sukcesy w Eurolidze.

Kto Twoim zdaniem zostanie wybrany z pierwszym numerem w nadchodzącym drafcie?

Zdecydowanie będzie to Blake Griffin z Oklahomy. Jest wysoki, a może grać na obwodzie, ma dobry kozioł i rzut. Praktycznie potrafi wszystko. Już teraz pod względem masy, siły i umiejętności jest gotowy na NBA i czuję, że od pierwszego sezonu będzie liderem swojego przyszłego zespołu.

Masz już jakieś typy na zakończenie sezonu 2008/09 w NCAA? Eksperci jednogłośnie twierdzą, iż mistrzem będzie North Carolina. Podzielasz ich zdanie?

NCAA Tournament to tak nieprzewidywalny turniej, że ciężko już teraz typować zwycięzcę. Obecnie faworytem numer jeden jest właśnie North Carolina i na dzień dzisiejszy to również moim faworyci. Jednak podczas "Marcowego Szaleństwa" jest wiele niespodzianek i rzadko zdarza się, że główny faworyt ostatecznie wygrywa. Pierwsze wnioski o układzie sił w bieżących rozgrywkach będzie można wysnuć po rozpoczęciu gier w konferencjach.

<--- Wróć